احسب الناس أن یترکوا أن یقولوا ءامنا و هم لا یفتنون

و لقد فتنا الذین من قبلهم فلیعلمن الله الذین صدقوا و لیعلمن الکاذبین

آیا  مردم خیال میکنند همین که بگویند  ایمان  آوردیم ، رها  می شوند  و امتحان نمی گردند ؟

" تو باید با من بیایی " عنوان نوشته ای است که در فضایی کاملا مستند  ، خواننده را ،

به درون تاریخ میبرد و به او اجازه می دهد که رویداد های تاریخی را خود در لابلای کتاب های تاریخی جستجو کند

و با مردم آن روزگار همراه شود و در این وادی ، خود را در بوته ی آزمایش قرار دهد که در تکرار پیاپی تاریخ در عصر خود ،

چه خواهد کرد ؟

آیا زیادی مردمان و سیل جمعیت اورا با خود خواهد برد ؟

و آن گاه كه تو را گفتيم: پروردگارت بر همه مردم احاطه دارد. و آنچه در خواب به تو نشان داديم و داستان درخت ملعون كه در قرآن آمده است چيزى جز آزمايش مردم نبود. ما مردم را مى‏ترسانيم ولى تنها به كفر و سركشيشان افزوده مى‏شود. ( الاسراء : 60)
و به فرشتگان گفتيم: آدم را سجده كنيد. همگان جز ابليس سجده كردند. گفت: آيا براى كسى كه از گِل آفريده‏اى سجده كنم؟ ( الاسراء : 61   )

گفت: برو، جزاى تو و هر كس كه پيرو تو گردد جهنم است، كه كيفرى تمام است. (الاسراء : 63)

یا اینکه به تعداد اندک پویندگان حقیقت خواهد پیوست ؟

نگاه کن !

جمعی از مردم مدینه که در مسجد حاضر هستند ، چون این سخنان را می شنوند ،

رو به علی می کنند و می گویند :

اگر ما این سخن تو را در سقیفه شنیده بودیم فقط با تو بیعت می کردیم .

علی رو به آنها می کند و می گوید :

آیا  می خواستید من بدن پیامبر را بدون غسل و کفن رها کنم و بیایم بر سر خلافت نزاع کنم ؟

آری ،

این ها می خواهند ، نیامدن علی را بهانه ی کار خود قرار دهند ...

اما علی در جوابشان ادامه می دهد :

" بعد از غدیر برای هیچ کس بهانه ای باقی نمانده است "

اکنون علی با سخنانش ، تمام مسجد را در اختیار خود گرفته .

آن ها علی را همچون اسیر به مسجد آورده اند اما الان خودشان در مقابل کلام او اسیر شده اند .

در مسجد هیاهویی ایجاد شده و از هر سو صدایی بلند است .

گویی مردم تازه یادشان افتاده کلام پیامبر را در روز غدیر .

گویی پشیمانند از این که چرا به این زودی همه چیز را فراموش کرده اند .

عمر که این وضع را می بیند رو به ابوبکر می کند و فریاد می زند :

چرا بالای منبر نشسته ای و چیزی نمی گویی ؟

آیا دستور می دهی من گردن علی را بزنم ؟

بار دیگر ترس در وجود مردم می نشیند و شمشیر های هواداران خلیفه می چرخد !

همه ی مردم آرام می گیرند .

هر کس بخواهد اعتراضی کند با شمشیر های برهنه روبرو خواهد شد .

صدای گریه می آید .

تو می دانی این صدای گریه ی کیست ؟

نگاه کن !

این ها فرزندان پیامبرند _حسن و حسین ـــ که سخن عمر را شنیده اند و به گریه افتاده اند .

علی نگاهی به آن ها می کند و می گوید : گریه نکنید عزیزانم !

عمر رو به علی می کند و باز می گوید :

باید بیعت کنی که چاره ای جز این برای تو نیست .

علی در پاسخش می گوید :

شیر خلافت را خوب بدوش که نیمی از آن برای خودت است ،

به خدا قسم ، حرص امروز ِ تو برای ریاست فردای خودت است .

آنگاه رو به جمعیت می کند و می گوید :

" اگر یاورانی وفادار داشتم هرگز کار من به اینجا نمی کشید " .

در این هنگام یکی از میان جمعیت به سمت او می آید و چنین می گوید :

ای علی !

ما هرگز علم و مقام تو را انکار نمی کنیم .

ما می دانیم که تو از همه ی ما به پیامبر نزدیک تر بودی .

اما تو هنوز جوان هستی !

نگاه کن ، ابوبکر پیر مرد و ریش سفید ماست و

امروز شایستگی خلافت را دارد .تو امروز با او بیعت کن ،

وقتی که پیر شدی نوبت به تو هم می رسد .

آن روز هیچ کس با خلافت تو مخالفت نخواهد کرد .

آری ،

اشکال در این است که علی جوان است ،

سن زیادی ندارد

و ریش های صورتش سفید نیست .

این سخن ، خیلی چیز ها را برای تاریخ روشن می کند .

آری ! بعد از وفات پیامبر سنت های جاهلیت زنده شده اند ....

عرب های جاهلی همیشه ریاست ریش سفیدان را قبول داشتند .

و برای آن ها قابل قبول نبود کسی بر آن ها حکومت کند که سنش از آن ها کمتر باشد .

برای همین هم بود که در روز های آغازین رسالت پیامبر ،در مجلسی که پیامبر برای دعوت از خویشانش ترتیب داده بود ، همه با حالت تمسخر و تحقر به ابوطالب می گفتند :

" از امروز باید از پسرت علی اطاعت کنی ... "

میدانی که  کدام روز را می گویم ؟

ماجرا این بود که پیامبر در آن مجلس که به " یوم الانذار " مشهور است ،

بعد از دعوت به اسلام سه بار فرمودند :

چه کسی است که در این راه مرا یاری کند ، هر کس که قبول کند و در این امر مرا یاری کند ،

برادر ، وصی و جانشین من خواهد بود .

در آن مجلس ، هر سه بار ، علی بلند شد و گفت :

ای پیامبر من تو را در این راه یاری می کنم

مردم حاضر هم که کاملا کلام پیامبر را فهمیده بودند در حال ترک منزل ابوطالب ،

با لحن خنده و تمسخر ، ابوطالب را به باد سرزنش و ملامت گرفتند و گفتند :

اکنون علی ، ولی توست و تو باید از او پیروی کنی ...

(تاریخ طبری ج 2 ، ص 62 و 63 )

می بینی ؟

پیامبر با این اعراب جاهلی چه می کرده !

خیلی دور به ذهن نیست این جمله ی پیامبر که فرمودند :

هیچ پیغمبری از پیغمبران، به وسیله ی قومش ، به اندازه ی من اذیت و آزار نشد .

امروز مولای تو حدود 30 سال دارد . درست که همه ی خوبی ها و کمالات و علوم در او یکجا جمع است و سینه ی او حاوی علومی است که از پیامبر به ارث رسیده و هنوز فرصت بیان و بازگوی آن حقایق دست نداده  ، اما برای این مردم هیچ چیز ، به اندازه ی یک مشت ریش سفید نمی شود . برای آن ها تمام فضایل دنیا را هم که جمع کنی کمتر از یک من ریش سفید ارزش دارد .

البته برخی هم فکر می کنند خلیفه باید خیلی زیاد جدی باشد

و همیشه قیافه ی اخمو داشته باشد تا همه از او بترسند .

اما علی که همیشه لبخند به لب دارد و اهل شوخی ، به درد خلافت نمی خورد .

آنجا را ببین !

آن خانم کیست که وارد مسجد می شود ؟

او اینجا چه می خواهد ؟!

آیا او را می شناسی ؟ آری او ام سلمه همسر پیامبر است .

او به اینجا آمده تا یاری حق کند .

اکنون که فاطمه را مجروح ساخته اند و دیگر نمی تواند به مسجد بیاید ،

ام سلمه به جای او برای یاری علی آمده است .

گمان تو هم همین است ؟

آری گمان من این است که فاطمه از او خواسته تا برای یاری علی به مسجد بیاید .

ام سلمه " رو به عمر می کند و می گوید :

" چقدر زود حسد خود را نسبت به آل محمد نشان دادید ! "

همه ی اهل مسجد به سخنان ام سلمه گوش می کنند .

عمر از ترس اینکه اگر او به سخنانش ادامه دهد ،

همه چی خراب می شود و تمام بافته هایشان رشته می شود ، فریاد می زند :

ما چه کار به سخن زنان داریم ؟

نگاه کن  !

عمر دستور می دهد که ام سلمه را از مسجد بیرون بیاندازند .

چه بی شرمانه !

مگر ام سلمه همسر پیامبر نیست !

مگر احترامش بر دیگران لازم نیست ؟

چرا باید ناموس پیامبر را  با این طرز فجیح از مسجد بیرون کنند ؟!

اکنون ابوبکر بار دیگر فریاد می زند :

ای علی ، برخیز و بیعت کن اگر این کار را نکنی ما گردن تو را می زنیم .

هنوز ریسمان به گردن علی است .

او نگاهی به قبر پیامبر می کند

و همان آیه ای را می خواند که خطاب هارون است به برادرش موسی :

" یابن ام ان القوم استضعفونی و کادوا یقتلوننی "

ای فرزند مادرم ، این قوم مرا ضعیف و خوار کردند و می خواستند مرا بکشند .

( سوره ی اعراف / 150 )

هنگامی که موسی ، برادر خود هارون را در قوم بنی اسرائیل به جانشینی خود گمارد و به کوه طور رفت .

بعد از رفتن او ، قوم بنی اسرائیل ، گوساله پرست شدند

و هارون هر چه به آن ها نصیحت کرد و به هر دری زد که از دین خدا بر نگردند ،

سخنش را نپذیرفتند و حتی به جرم بر هم زدن اتحاد بنی اسرائیل ، نزدیک بود او را بکشند  .

و وقتی موسی از کوه طور برگشت

و دید همه ی مردم دچار فتنه و کافر شده اند از هارون توضیح خواست .

هارون به موسی گفت :

ای فرزند مادرم . این قوم مرا تنها گذاشتند و تهدید به قتل و کشتن کردند .

آری ! تاریخ تکرار می شود !

امروز هم علی که هارون ِ پیامبر است ، همان سخن را به زبان می آورد .

آن روز بنی اسرائیل هارون را تنها گذاشتند و امروز امت اسلامی علی را ...

همه فقط نگاه می کردند .

افسوس که علی جز تنی چند از صحابه ی با وفای پیامبر ، یار دیگری ندارد .

افسوس که علی اینقدر تنها بود ...
او فقط باید صبر و مدارا پیشه کند ...

علی جان ! افسوس که بهای فاطمی شدن ِ ما ،
" بی فاطمه " شدن ِ تو بود
 و افسوس که تو بی فاطمه شدی
و ما فاطمی نشدیم .


صدای غربت مولا ، ز چاه کوفه می آید
علی تنهاست ای تنهای تنها
یا اباصالح ...

احسب الناس أن یترکوا أن یقولوا ءامنا و هم لا یفتنون

و لقد فتنا الذین من قبلهم فلیعلمن الله الذین صدقوا و لیعلمن الکاذبین

آیا  مردم خیال میکنند همین که بگویند  ایمان  آوردیم ، رها  می شوند  و امتحان نمی گردند ؟

" تو باید با من بیایی " عنوان نوشته ای است که در فضایی کاملا مستند  ، خواننده را ،

به درون تاریخ میبرد و به او اجازه می دهد که رویداد های تاریخی را خود در لابلای کتاب های تاریخی جستجو کند

و با مردم آن روزگار همراه شود و در این وادی ، خود را در بوته ی آزمایش قرار دهد که در تکرار پیاپی تاریخ در عصر خود ،

چه خواهد کرد ؟

آیا زیادی مردمان و سیل جمعیت اورا با خود خواهد برد ؟

و آن گاه كه تو را گفتيم: پروردگارت بر همه مردم احاطه دارد. و آنچه در خواب به تو نشان داديم و داستان درخت ملعون كه در قرآن آمده است چيزى جز آزمايش مردم نبود. ما مردم را مى‏ترسانيم ولى تنها به كفر و سركشيشان افزوده مى‏شود. ( الاسراء : 60)
و به فرشتگان گفتيم: آدم را سجده كنيد. همگان جز ابليس سجده كردند. گفت: آيا براى كسى كه از گِل آفريده‏اى سجده كنم؟ ( الاسراء : 61   )

گفت: برو، جزاى تو و هر كس كه پيرو تو گردد جهنم است، كه كيفرى تمام است. (الاسراء : 63)

یا اینکه به تعداد اندک پویندگان حقیقت خواهد پیوست ؟

( 3 )

حالا ؛

آنها می خواهند آن حضرت را از خانه بیرون ببرند .

اما هر کاری می کنند نمی توانند او را از جای خود حرکت دهند .

به راستی چه باید کرد ؟

یکی می گوید :

ــــ بروید ریسمان بیاورید .

ــــ ریسمان برای چه ؟

ــــ باید ریسمان به گردن علی بیاندازیم و او را به مسجد ببریم .

ــــ فکر خوبی است .

در این میان ، فاطمه به همسرش نگاه می کند ، همه گرد او حلقه زده اند و می خواهند او را به مسجد ببرند ...

امروز علی تک و تنهاست ، هیچ یار و یاوری ندارد .

آن ها ریسمان سیاهی را به گردن علی انداخته اند و او را می کشند ...

ای خدا ! این چه صبر و شجاعتی است که تو به علی داده ای !

چقدر مظلومیت و غربت !

دارن علی را از خانه بیرون می برند .

چه می بینم ؟!

آیا این همان علی ِ بدر و احد و خیبر است  که اینگونه می کشندش ...!

اکنون تنها حامی علی ، فاطمه است که از جایش بر می خیزد و می آید ...

در جلوی در خانه می ایستد .

راه را می بندد ...

آری او راه را می بندد تا نتوانند علی را ببرند ...

ــــ باید کاری کرد . فاطمه هنوز ، جان ِ حمایت از علی را دارد . باید او را نقش بر زمین کرد .

عمر به قنفذ اشاره می کند و او با غلاف شمشیر فاطمه "یک زن " را می زند .

خود عمر هم با تازیانه ...

بازوی فاطمه از تازیانه ها کبود می شود .

(الهدایة الکبیر ص 40 ـــ تفسیر آلوسی ج 3 ص 124 )

وای بر من !

این بار به قصد کشتن ، فاطمه را می زنند .

آری ، تا زمانی که فاطمه زنده است نمی توان علی را برای بیعت برد ...

آری باید کاری کرد که او نتواند راه برود .

باید او را خانه نشین کرد .

عمر لگد محکمی به فاطمه می زند .

اینجاست که صدای فاطمه بلند می شود :

" ای فضه مرا دریاب ، به خدا محسن مرا کشتند "

(سیر اعلام النبلا ج 15 ص 578 ـــ میزان الاعتدال ج 1 ص 139 ــ الملل النحل ج1 ص 57 )

اکنون فاطمه بی هوش بر زمین می افتد .

یاس نیلی دیده ای ؟

در میان شهر خود ، بی غمگساری دیده ای ؟

شاید ؛  اما

همچو یاس ِ سیلی به صورت خورده کی دیده ای ؟

همچو مولایم علی خیبر شکن ؛

اما غریب ِ دست بسته در وطن ؛ باور ندارم دیده ای !

یا که همچون ، محسن ، آن گوهر شش ماه ی زهرای اطهر

کی دیده ای ؟

اکنون آن ها می توانند با خیال راحت علی را به مسجد ببرند .

علی نگاهی به همسرش می کند و فضه را صدا می زند .

و از او می خواهد که به فاطمه و محسن شهید شده اش کمک کند .

ملائکه همه در شگفتند از صبر علی !

این همان عهدی است که پیامبر در روز های آخر زندگی ، از علی گرفت .

آن لحظه ای که پیامبر به او فرمود :

" علی جان ! بعد از من مردم جمع می شوند ،

حق تو را غصب می کنند و به ناموس تو بی حرمتی می کنند .

تو باید در مقابل همه ی این ها صبر کنی ."

و علی هم جواب ایشان گفت :

" ای رسول خدا ، من در همه ی این سختی ها صبر می کنم "

فقط خدا می داند که او چه عبد و بنده ای است در درگاه او ...

اکنون فاطمه برزمین افتاده و مردم شهر فقط نگاه می کنند .

وای بر شما !

مگر شما به چشم خود ندیده اید که پیامبر هرگاه فاطمه را میدید ، تمام قد در مقابلش می ایستاد ؟

المستدرک للحاکم ج 3 ص 153 ـــ سنن ترمزی ج5 ص 361 ــصحیح ابن حبان ــ تاریخ الاسلام و ... )

چقدر زود فراموش کردید که پیامبر فرمود :

" فاطمه تکه ای از وجو د من است . فاطمه قطعه ای از تمام هستی من است ... "

قنفذ خیلی خوشحال است .

چرا که خوش خدمتی خود را به عمر نشان داده است.

آری ، فرمانداری شهر مکه در انتظار اوست .( اسد الغابة ج 4  ص  306 ــ الاصابة ج 5 ص346 )

با جنایتی که امروز انجام داد بی شک حکومت مکه از آن ِ اوست .

آنجا را ببین !

چگونه مولایم را به مسجد می برند . 

علی را از کنار قبر پیامبر عبور می دهند .

او رو به قبر می کند و اشکش جاری می شود .

آخر مگر چند روز از دفن پیامبر توسط علی و فقط چند نفر از یاران با وفای او می گذرد ؟

او با پیامبر سخن می گوید :

" ای زسول خدا ببین . ببین با برادر و وصی و جانشین تو چه ها که نکردند "

در اطراف ابوبکر عده ای با شمشیر ایستاده اند .

عمر شمشیر او را بالای سر علی گرفته است .

عمر رو به علی می کند و می گوید :

ای علی ! با ابوبکر بیعت کن و اگر این کار را نکنی گردنت را می زنم .

(الامامة و السیاسه ج 1 ص 30 ـــ مناقب ال ابی طالب خوارزمی  ج 2 ص 115 )

آنگاه مولایم علی می گوید :

" اگر مرا بکشی بنده ای از بندگان خدا و برادر رسول خدا را کشته ای "

ابوبکر روبه او می کند و می گوید :

تو بنده ی خدا هستی ولی برادر رسول خدا نیستی .

الامامة و السیاسه ج 1 ص 30 ــ الاحتجاج و .... )

علی رو به او می کند و می گوید :

" آیا آن روز که پیامبر بین مسلمانان پیمان برادری می بست را فراموش کرده اید !

پیامبر در آن روز فقط با من پیمان برادری بست "

همه سکوت می کنند .

آری خاطره ی آن روز برای همه زنده می شود .

روزی که پیامبر بین مسلمانان پیمان برادری می بست و میان هر دو نفر آن ها عقد برادری برقرار می کرد .

در آن روز علی نزد پیامبر آمد و عرض کرد :

ای رسول خدا ، بین همه ی مردم ، پیمان برادری بستی ولی ، برای من برادری معین نکردی .

پیامبر لبخندی زد و فرمود :

"  ای علی ! تو در دنیا و آخرت برادر من هستی ."

آری علی برادر رسول خدا و نزدیک ترین فرد به پیامبر بود .

مسجد پر از جمعیت است ،

اکنون علی رو به مردم می کند و می گوید :

" ای مردم !  شما را قسم می دهم آیا شما در غدیر نشنیدید که فرمود :

من کنت مولاه فهذا علی مولاه  : هر که من مولای اویم ، این علی مولای اوست .

آیا فراموش کرده اید که پیامبر بار ها و بار ها به من فرمود :

ای علی ! تو برای من به منزله ی هارون نسبت به موسی هستی "

همه ی آنهایی که آنجا بودند ، سخنان علی را تصدیق کردند .

اما هیچ کس بلند نمی شود و او را یاری کند .

هر کس فکر یاری از حق به ذهنش خطور می کند ،

نگاهش به شمشیر هایی می افتد که دردست هواداران خلیفه است .

در روز غدیر خم همه با علی بیعت کردند ، اما امروز او را تنها گذاشته اند .

اینکه با علی بیعت کنی مهم نیست ، مهم اینست که بتوانی به بیعت و پیمانت وفادار بمانی .

آری ، امروز فتنه ای آمده که همه را ترسانده است ،

آزمایشی بزرگ که فتنه اش همه ی مردم را فرا گرفته  است .

" بترسید و پروا داشته باشید از آزمایشی که چون آید ،

تنها مخصوص ستمکارانتان نخواهد بود و بدانید که عقاب خدا بسیار سخت است

" ( سوره ی انفال  / 25 )

وقتی تنها دختر پیامبر را اینچنین به خاک و خون می کشند ،

دیگر چه کسی جرأت دارد از علی حمایت کند ؟

آری حمله به خانه ی دختر پیامبر با هدف کاملا مشخصی انجام گرفت .

بعد از این حمله ، ترس در دل همه ی مردم کاشته شد .

وقتی که این حکومت "اسلامی" با دختر پیامبر اینگونه بر خورد کند ،

با بقیه ی مخالفان چه خواهد کرد ؟

ابوبکر رو به علی می گوید :

" تو چاره ای نداری ، باید با ما بیعت کنی "

گوش کن !

مولایمان چقدر زیبا در جواب خلیفه ی تقلبی سخن می گوید :

" ای ابوبکر ! من با تو بیعت نمی کنم ،

این تو هستی که باید با من بیعت کنی .

آیا تو نبودی که دیروز ، به دستور پیامبر ، با من بیعت کردی ؟

چه شده است که پیمان خود را فراموش کرده ای ؟

ای ابوبکر ،

شنیده ام که مردم را ، به دلیل خویشاوندی ِ خود با پیامبر به بیعت خود فرا خوتانده ای ، اکنون ، من هم به همان دلیل تو را به بیعت با خود فرا می خوانم . 

تو خود می دانی که من به رسول خدا از همه نزدیک تر هستم "

ابوبکر به فکر فرو می رود و جوابی ندارد که بگوید .

همسفر خوب من !

تو باید این حوادث را بدانی و به یاد بسپری و به دیگران و نسل های بعد منتقل کنی ....

"در سقیفه ، ابوبکر از خویشاوندی اش با پیامبر سخن گفت

و با همین نکته توانست مردم را به بیعت خود فرا خواند در حالی

که قبل از رسیدن او و هوادارانش به محل ِ " سقیفه "

مردم با رئیس قبیله ی اوس که یکی از دو قبیله ی قدیمی مدینه

است ، بیعت کرده بودند "

خب !

اگر قرار است مقام خلافت به خویشاوندی با پیامبر باشد که علی از همه به پیامبر نزدیک تر است !

او تنها برادر و وصی پیامبر و پدر فرزندان پیامبر است ...

مولایت را نگاه کن !

در حالی که ریسمان به دست های او بسته اند و شمشیر بالای سر او نگه داشته اند دارد با خلیفه سخن می گوید .

درست است که او باید در مقابل همه ی سختی ها و بلاها ها صبر پیشه کند اما او باید حق و حقیقت را به زبان آورد و حق غصب شده اش را مطالبه کند تا اینگونه ، بار دیگر ،حجت برای همه ی مردم تمام شود .

اکنون او پیام بزرگ خود را به تاریخ و مردمانش ، با زبان شعر می گوید .

آری ، این صدای علی است که از حلقوم تاریخ بیرون می آید

می شنوی ؟ :

" ای ابوبکر ! اگر تو ، با رأی گیری به این مقام رسیدی ،

چگونه شد که بنی هاشم را برای رأی دادن خبر نکردی ؟

و اگر به دلیل خویشاوندی به این مقام رسیدی ، کسانی غیر از تو به پیامبر نزدیک تر بودند .

سخن علی همه را به فکر فرو برد ، به راستی که این سخنان چقدر منطقی است ...

احسب الناس أن یترکوا أن یقولوا ءامنا و هم لا یفتنون

و لقد فتنا الذین من قبلهم فلیعلمن الله الذین صدقوا و لیعلمن الکاذبین

آیا  مردم خیال میکنند همین که بگویند  ایمان  آوردیم ، رها  می شوند  و امتحان نمی گردند ؟

" تو باید با من بیایی " عنوان نوشته ای است که در فضایی کاملا مستند  ، خواننده را ،

به درون تاریخ میبرد و به او اجازه می دهد که رویداد های تاریخی را خود در لابلای کتاب های تاریخی جستجو کند

و با مردم آن روزگار همراه شود و در این وادی ، خود را در بوته ی آزمایش قرار دهد که در تکرار پیاپی تاریخ در عصر خود ،

چه خواهد کرد ؟

آیا زیادی مردمان و سیل جمعیت اورا با خود خواهد برد ؟

و آن گاه كه تو را گفتيم: پروردگارت بر همه مردم احاطه دارد. و آنچه در خواب به تو نشان داديم و داستان درخت ملعون كه در قرآن آمده است چيزى جز آزمايش مردم نبود. ما مردم را مى‏ترسانيم ولى تنها به كفر و سركشيشان افزوده مى‏شود. ( الاسراء : 60)
و به فرشتگان گفتيم: آدم را سجده كنيد. همگان جز ابليس سجده كردند. گفت: آيا براى كسى كه از گِل آفريده‏اى سجده كنم؟ ( الاسراء : 61   )

گفت: برو، جزاى تو و هر كس كه پيرو تو گردد جهنم است، كه كيفرى تمام است. (الاسراء : 63)

یا اینکه به تعداد اندک پویندگان حقیقت خواهد پیوست ؟

( 2 )

همه نگاه می کنند .

خالد با شمشیر ایستاده است .

آن ها می خواهند به هر طریقی امروز علی را به مسجد ببرند ...

آیا می دانی آن ها به خالد لقب "شمشیر اسلام " را داده اند ؟

 تعجبت برایم با معناست .

می خواهی بپرسی من همان خالدی را می گویم که در زمان خلافت ابوبکر ؛ مالک بن نویره ، صحابی جلیل القدر پیامبر را

کشت و در همان شب به همسر وی تجاوز نمود ؟

 آری همان را می گویم . آیا تو می دانی ماجرا دقیقا چه بود ؟

ماجرا این بود که در زمان خلافت ابوبکر ، مالک بن نویره و قبیله اش از دادن زکات به کسی جز خلیفه ی واقعی رسول خدا

استنکاف کردند و خالد که به دستور خلیفه برای گرفتن زکات مردم ، به شهر او رفته بود ، ابتدا به زور متوسل شد .

اما چون از طرفی قدرت رویارویی با مالک و قبیله اش را نداشت و از طرفی هم مورد استقبال و مهمان نوازی مالک قرار

گرفت ، شخصی را برای کسب تکلیف به سوی مدینه فرستاد و در همان شب میهمان مالک بود و خودش شخصا در خانه ی

مالک بن نویره اقامت کرد . او در همان شب مالک را کشت و به همسر وی تجاوز نمود .

بقیه ی ماجرا را خودت برو در تاریخ بخوان اما ؛ فقط همینقدر برایت بگویم که مالک بن نویره در زمان مردنش می گفت :

 " زیبایی همسرم قاتل جان من شد "

 ( برای مطالعه ی یشتر به کتاب تاریخ طبری و تاریخ الاسلام و دیگر کتب تاریخی رجوع کنید )

بله همان خالد را می گویم ! که امروز شمشیر اسلام خوانده می شود.

 آری این شمشیر اوست که به خلیفه خدمت می کند .

اینان می دانند که علی مأمور به صبر است ...

برای همین جرأت کرده اند که اینگونه صدایشان را بالا ببرند ...

وگرنه ؛

اینجا خانه ی همان جوانمرد شجاعی است که در همه ی جنگ ها ، پهلوانان نامی عرب از او هراس داشتند .

تو از شجاعت های او چیزی می دانی ؟

از جنگ خندق و نبرد او با عمربن عبدود چیزی شنیده ای ؟

وقتی پیامبر از یارانش خواست تا کسی پاسخ هماورد طلبی پهلوان نامی و پر آوازه ی عرب را بدهد ، جز او را می

شناسی که به این یاری خواستن پیامبر پاسخ دهد ؟

جنگ احد را که در عوض همه ی " فراریان " یا بهتر بگویم " صحابه ی جلیل القدر فراری " ، باید می جنگید و از پیامبرش دفاع می کرد را چطور ؟

برایت گفته اند ؟

  بدر را چه ؟

خیبر ؟

 راستی تو می دانی که در خیبر همین به اصطلاح  "خلفای ِ حکومت اسلامی "، چه مفتضحانه یکی پس از دیگری از جنگ

گریختند ؟ و این را هم می دانی که پس از شکست مفتضحانه ی مسلمانان پیامبر گرامی سراغ علی ای را گرفت که

شدت چشم او را زمین گیر کرده بود ؟

ماجرای کندن در خیبر و رویارویی با شیر قلعه ی یهود را چه ؟ برایت گفته اند ؟

همه منتظرند تا علی در را باز کند و از خانه بیرون بیاید .

ناگهان فاطمه در را باز می کند و خطاب به آن ها می گوید :

 " ای گمراهان چه می گویید ؟ "

عمر با دیدن این صحنه با عصبانیت تمام فریاد می زند :

ــــ به علی بگو از خانه بیرون بیاید که اگر نیاید من این خانه را آتش می زنم !

ــــ آیا می خواهی این خانه را آتش بزنی ؟

ــــ به خدا قسم ، این کار را خواهم کرد زیرا این کار برای حفظ اسلام بهتر است .

( انساب الاشراف ج 2 ص 268 )

ــــ چگونه شده که تو جرأت این کار را پیدا کردی ؟ آیا می خواهی نسل پیامبر را از روی زمین برداری ؟

( بحار الانوار ج 53 ص 18 )

ــــ ای فاطمه ، ساکت شو ، محمد مرده است . دیگر از وحی و آمدن فرشتگان خبری نیست . همه ی شما باید برای بیعت

بیرون بیایید .حال انتخاب با خودتان ، یکی از این دو راه را انتخاب کنید :

بیعت با خلیفه یا آتش زدن همه ی شما .

( انساب الاشراف ج 2 ـــ الامامة و الاسیاسه ـــ الاحتجاج ج 1 ـــ تاریخ طبری ج 3 ــشرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید و ... )
 ـ

ـــ بار خدا یا ، از فراق پیامبر و ستم این مردم به تو شکوه می کنم .( بحار الانوار ج 53 )

عده ای از همراهان عمر ، چون سخنان فاطمه را می شنوند ، پشیمان می شوند ...

نگاه کن !

این ابوبکر است که دارد گریه می کند !!!

همه ی کسانی که صدای فاطمه را می شنوند به گریه در آمده اند .( کتاب سلیم بن قیس ص 152 )

 آری آن ها به یاد سفارش های پیامبر در مورد فاطمه می افتند .

حضرت پیامبر در روز های آخر زندگانی خود به یارانشان فرمودند :

" با خاندان من مهربان باشید .

ای مردم خانه ی فاطمه ، خانه ی من است ،

هرکس حریم خانه ی او را نگه ندارد حریم خانه ی خدا را نگه نداشته است ... "

عمر به کسانی که گریه می کنند رو می کند و می گوید :

" مگر شما زن هستید که گریه می کنید ؟ "

 ـ
ـــ آیا از خدا نمی ترسی که به خانه ی من هجوم می آوری ؟

ــــ در را باز کن فاطمه . بدان که اگر اینکار را نکنی خانه ات را به آتش می کشم .

( الامامة و السیاسه ج 1 ــــ الاحتجاج ج 1 )

فاطمه به داخل خانه می رود  ... . 

عمر می بیند فایده ای ندارد ، فاطمه برای حمایت و یاری از علی به میدان آمده است .

عده ای از همراهان خلیفه ، به خانه هاشان بر می گردند ، آن ها دیگر طاقت دیدن این صحنه ها را ندارند . 

اما عمر بسیار خشمگین و عصبانی شده است .

 او هرگز گمان نمی کرد فاطمه پشت در بیاید .

به راستی نتیجه چه خواهد شد ؟

ناگهان عمر فریاد می زند :

" بروید هیزم بیاورید "

آنجا را نگاه کن !!!

  آنجا را می گویم .

واقعا عده ای هیزم آورده اند ...

خدای من !

اینجا چه خبر است ؟

 اینها می خواهند چه کنند ؟

هر کس را که نگاه می کنی هیزم در دست دارد .

همه ی آن ها به یک سو می روند . به سوی خانه ی ...

نمی دانم این ها می خواهند چه کنند ؟ گیج ِ گیجم !

آیا عمر  می پندارد ، اهل این خانه ، مرتد و از دین برگشته اند ؟ و برای همین باید آن ها را از بین ببرد ؟

برای حفظ اسلام ؟

برای حفظ  " حکومت اسلامی " !

باید دشمنان خلیفه نابود شوند ؟

  الله اکبر ...

چقدر زود اینهمه هیزم جمع شد !

می بینی ؟

نگاه کن ! آنجا را می گویم جلوی در " آن " خانه !

تو هم همین صحنه ای را که ن می بینم میبینی ؟

خدای من ! عمر را نگاه کن !

با شعله ی آتشی که مدام به این سو و آن سو می رود !

میبینی اش ؟  براستی می خواهد چه کند ؟

( انساب الاشراف ج2 ـــــ  ملل و انحلج 1 )

او فریاد می زند :

" این خانه را با اهل آن به آتش بکشید "

باورم نمی شود .

آخر به چه جرمی و گناهی می خواهند خانه را با اهلش  ... .

آخر مگر اینجا همان خانه ای نیست که جبرئیل بدون اجازه وارد نمی شد ؟

آخر اینجا خانه ایست که فرشتگان آرزو می کنند در آن قدم نهند ...

مسلمانان !

مگر فراموش کرده اید ، این خانه ، همان خانه ای است که پیامبر ، شش ماه آمد و در مقابل در ایستاد و به اهل این خانه سلام داد و آیه ی تطهیر را خواند .

آیا آیه ی تطهیر را می شناسی ؟

انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا

آیه ای که به حکم آن ، اهل این خانه ، پاک و مطهر و معصومند ...

اما با این اوصاف داستان این هیزم ها و آتش و هیاهو چیست ؟

پس چرا عمر و دیگر سردمداران خلیفه ، دست به چنین کاری زده اند ؟

می خواهی بدانی ؟

عمر و غاصبان حق جانشینی رسول خدا می خواهند کار را یکسره کنند .

تا زمانی که علی بیعت نکرده ، " حکومت اسلامی " در خطر است .

باید کاری کرد که دیگر کسی جرأت مخالفت با اوامر خلیفه را نداشته باشد .

آری !

اینجا را باید آتش زد تا " حکومت اسلامی " حفظ شود و ... نکند برای کسی شبهه ای بماند ...

آری ! فقط با سوزاندن خانه می توان آثار نامطلوب ناشی از  وجود آن بر مردم و جامعه و " نظام اسلامی " را پاک کرد ...

عده ا می گویند :

ـــــ در این خانه فاطمه و حسن و حسین هستد .( انگار کسی یادش نیست که علی هم در این خانه است )

ـــــ باشد ، هر که می خواهد باشد . من خانه را با اهلش آتش می زنم .

هیچ کس جرأت نمی کند مانع کار های عمر بشود .

آخر او منصب قضاوت را بر عهده دارد

 او اکنون بالاترین قاضی حکومت اسلامی است ،

او فتوا داده که برای حفظ اسلام ، سوزاندن این خانه واجب است .

( کنز العمال ج 5 ص 640 ـــ فتح الباری فی شرح صحیح بخاری ج 12 ص 108 ــ و منابع دیگر ... )

عمر می آید ، شعله ی آتش در دستش را به هیزم ها می گذارد ،

آتش شعله می کشد ...

در ، نیم سوخته است حالا ...

عمر می آید و لگد محکمی به در می زند ... حالا .

خدای من ...

فاطمه پشت در ایستاده است ...

فاطمه بین در و دیوار مانده است ...

صدای اوست که به گوش می رسد .

عمر این را می داند . در را فشار می دهد . صدای ناله ی فاطمه بلند می شود ...

تو در های چوبی ِ قدیمی را دیده ای ؟

میخ هایی که برای اتصال چوب ها در آن به کار می رود را چطور ؟

می دانی وقتی دری می سوزد ، میخ هایش تازه برهنه می شوند  ... و داغ و سرخ ...

خب حالا حسابش را بکن .

دری سوخته ...

میخ هایش برهنه  و داغ و سرخ ...

بدنی نهیف و لطیف پشت این در ... 

دود بود که فضای خانه را فراگرفته بود ...

 بقیه اش را من نمی گویم . خودت ببین ...

( الکوکب الدری ج 1 ص 194 ـــ الهدایة الکبری ص 407 ــکتاب سلیم بین قیس  ص 250 ــ الاختصاص ص 186  ــ بحار الانوار ج 28 ص 390 و ج 53 ص 19 و ... )

ای قلم خاموش شو .

کدام دل طاقت دارد ؟

چه کسی تاب آن شرح و واقعه را دارد که می خواهی بگویی ؟

سیلی خوردن دختر پیامبر ...

دختر پیامبر ناموس پیامبر نیست مگر ؟

گوشواره از گوش فاطمه جدا می شود و با صورت به زمین می افتد ...

فریادی در فضای مدینه می پیچد :

بابا ! یا رسول الله !

ببین با دخترت چه می کنند !

فاطمه بلند می شود . در حالی که یک دستش به کمر و دست دیگری به دیوار  دارد .

اکنون عمر و همراهانش وارد خانه شده اند .

خالد را که یادت هست ؟

آری همان " شمشیر اسلام " ،

شمشیرش را از غلاف بیرون می کشد و می خواهد فاطمه را به قتل برساند ...

وای بر من !

آیا می دانی چرا خالد می خواهد این کار را بکند ؟

آخر پدر خالد از کافرانی است که در جنگ بدر به دست علی کشته شده است ...

اکنون می خواهد انتقام خون پدر کافرش را بگیرد .

ناگهان علی با شمشیرش به آن مکان می رسد .

درست است که پیامبر او را مأمور به صبر کرده اما اینجا دیگر جای صبر نیست .

خالد تا برق شمشیر علی را می بیند شمشیرش را رها می کند .

اکنون عده ی زیادی از هواداران خلیفه وارد خانه شده اند .

جمعیت آن ها بسیار زیاد است ،

آن ها با شمشیر های برهنه آمده اند 

و علی تک و تنهاست ...

آیا علی با اینان جنگ خواهد کرد ؟ به تنهایی ؟ با این انبوه شمشیر های برهنه ؟

فرزندان کوچکش چه می شوند در حالی که هیچ حامی ندارند ؟

اما نه ؛

او به پیامبر قول داده است که در بلاها صبر کند

تا اسلام ،حفظ شود ...

" اسلام واقعی " را می گویم .

الان علی وارث تمام علوم الهی است .

او تنها کسی است که می تواند انسان ها را به گنجینه ی علوم و شهر علم پیامبر وارد کند

پیامبر شهر علم بود و علی در آن شهر است این را پیامبر فرموده بود .

و این خاصیت شهر است که برای ورود به آن باید از دروازه شان وارد شد .

و خداوند هم در قرآن از او به عنوان کسی که " در نزد او علم کتاب است " نام برده است ...

"" ای پیامبر ، کافران بر تو اعتراض کنند که تو رسول خدا نیستی .

بگو : تنها گواه بین من و شما ، خدا و کسیست که نزد او علم کتاب وجود دارد "

( سوره ی رعد / 43 )

احسب الناس أن یترکوا أن یقولوا ءامنا و هم لا یفتنون

و لقد فتنا الذین من قبلهم فلیعلمن الله الذین صدقوا و لیعلمن الکاذبین

آیا  مردم خیال میکنند همین که بگویند  ایمان  آوردیم ، رها  می شوند  و امتحان نمی گردند ؟

" تو باید با من بیایی " عنوان نوشته ای است که در فضایی کاملا مستند  ، خواننده را ،

به درون تاریخ میبرد و به او اجازه می دهد که رویداد های تاریخی را خود در لابلای کتاب های تاریخی جستجو کند

و با مردم آن روزگار همراه شود و در این وادی ، خود را در بوته ی آزمایش قرار دهد که در تکرار پیاپی تاریخ در عصر خود ،

چه خواهد کرد ؟

آیا زیادی مردمان و سیل جمعیت اورا با خود خواهد برد ؟

و آن گاه كه تو را گفتيم: پروردگارت بر همه مردم احاطه دارد. و آنچه در خواب به تو نشان داديم و داستان درخت ملعون كه در قرآن آمده است چيزى جز آزمايش مردم نبود. ما مردم را مى‏ترسانيم ولى تنها به كفر و سركشيشان افزوده مى‏شود. ( الاسراء : 60)
و به فرشتگان گفتيم: آدم را سجده كنيد. همگان جز ابليس سجده كردند. گفت: آيا براى كسى كه از گِل آفريده‏اى سجده كنم؟ ( الاسراء : 61   )

گفت: برو، جزاى تو و هر كس كه پيرو تو گردد جهنم است، كه كيفرى تمام است. (الاسراء : 63)

یا اینکه به تعداد اندک پویندگان حقیقت خواهد پیوست ؟

( 1 )

 امروز روز جمعه دوم ماه ربیع الاول .

چهار روز است که پیامبر از میان ما رفته است .

اکنون در مسجد پیامبر ، عده ای دور هم جمع شده اند .

چرا علی به مسجد نمی آید و پشت سر خلیفه نماز نمی خواند ؟

او هنوز با خلیفه بیعت نکرده است .

امروز هم روز جمعه است .اولین نماز جمعه به امامت ابوبکر برگزار می شود ...

 هر طور که شده باید علی را به مسجد آورد .

مگر خبر ندارید که عده ای از مخالفان ما ، در خانه ی علی جمع شده اند ؟ما باید هر چه سریع تر جمع آن ها را متفرق کنیم . ( تاریخ طبری ، ج3 ، ص 202 )

قرار می شود که با خلیفه در این مورد صحبت شود .

آری ، وحدت اسلامی در خطر است ، شاید طرفداران علی بخواهند بر ضد حکومت اسلامی قیام کنند .

ما باید هر چه سریعتر آنها را دستگیر کنیم .

ابوبکر با نظر آن ها موافق است ، و دستور حمله به خانه ی  علی را می دهد .

( تاریخ طبری ، ج3 ، ص 430 ) و ( تاریخ االاسلام ذهبی ج3 ص 117 ) و (العقدالفرید ج3 ص 279 ) و تاریخ دمشق ج30 ص 418 ) و

عمر از جای خود بر می خیزد و همراه با گروه زیادی به سوی خانه ی علی حر کت می کند .

در میان این جمعیت رئیس قبیله ی اوس هم به چشم می خورد .

وقتی رئیس قبیله ی اوس به میدان آمده است ، یعنی همه ی این طایفه به میدان آمده اند ...

اما در خانه ی علی چه خبر است ؟

عده ای از اصحاب پیامبر خدا در اینجا جمع شده اند .

آیا آنها را می شناسی ؟

عمار ، ابوذر ، مقداد ، سلمان ، زبیر ، طلحه و ...

نگاه کن ، آن پیر مرد هم ، عباس است .

عموی پیامبر !

( تاریخ طبری ، ج 3 ، ص 202 )

هیچ کدام از آنها با خلیفه بیعت نکرده اند .

آن ها می خواهند بر بیعتی که در غدیر ، با علی نموده اند ، وفادار بمانند ...

اگر امروز ، اکثریت مردم ، از امام زمان خود جدا شده اند ، اما این جمع کوچک ثابت کرده اند که می توان پیرو اکثریت نبود .

می توان راه صحیح را انتخاب کرد .

علی با عده ای از اصحاب رسول خدا داخل خانه نشسته اند که ناگهان ...

ناگهان سر و صدای جمعیت زیادی به گوش می رسد .

می بینی ؟

عمر است .

با هواداران خود آمده !

در خانه به شدت کوبیده می شود . در حالی که صدای عمر در فضا پیچیده که می گوید :

ای کسانی که در این خانه اید ،

هر چه سریعتر بیرون بیایید .اگر اینکار را نکنید خانه را آتش می زنم

( تاریخ طبری ج 3 ) و ( انساب الاشراف ج 2 )

خدای من !

چه می شنوم ؟

کدام خانه را می خو.اهند آتش بزنند ؟

در ِخانه ای که جبرئیل بدون اجازه وارد نمی شود ؟

در خانه ای که پیامبر شش ماه تمام بر در این خانه می ایستاد و می فرمود :

السلام علیک یا اهلبیت النبوة ؟

مسند امد بن حنبل ج3 ص 258-258 و الذرالمنثور ج5 ص 199 و منابع فراوان تاریخی و حدیثی دیگر ... )

نگاه کن !

چگونه با لگد به در ِ این خانه می کوبند و فریاد می زنند !

اکنون وقت آن است که زبیر از جای خود بلند شود .

او شمشیرش را بر می دارد و به بیرون خانه می آید .

شمشیر در دست زبیر می چرخد و فریاد می زند  :

" چه کسی ما را صدا می زند ؟ "

همه سکوت می کنند .

نگاه زبیر به عمر می افتد .

به سوی او حمله می برد .

عمر فرار می کند و زبیر هم به دنبالش می دود .

در این میان یک نفر سنگ بزرگی را بر می دارد و به سوی زبیر پرتاب می کند .

سنگ به کمر زبیر اصابت می کند .

درد در تمام اندام او می پیچد و شمشیر از دستش می افتد ...

در این میان ، یک نفر عبای خود را بر صورت زبیر می اندازد ، دور زبیر را حلقه زده و او را دستگیر می کنند . شمشیر زبیر را

بر سنگ سختی می زنند و می شکنند .

هنوز جمعی از اصحاب رسول خدا داخل خانه هستند .

عمر بار دیگر فریاد می زند :

" اگر از این خانه بیرون نیایید  ، خانه را آتش می زنم "

( المصنف صنعانی ج 8 ص 572 )

به راستی چه باید کرد ؟

اینان می خواهند این خانه را به آتش بکشند !

این خانه ی وحی است . خانه ی نزول فرشتگان .

پس حرمت این خانه که جای جایِ آن ، جای قدم های پیامبر است چه می شود ؟

حرمت فرزند پیامبر چه که فرمودند:

" فاطمه تکه ای از وجود من است . هر که بیازاردش مرا آزرده "

 
پس حرمت علی و فرزندانش چه می شود ؟

 روز مباهله را به یاد داری ؟

 هنگامی را که پیامبر این آیه را تلاوت فرمود :

فمن حاجک فیه من بعد ما جاءک من العلم فقل تعالوا ندع ابناءنا و ابناءکم و نساءنا و نساءکم و انفسنا و انفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنة الله علی الکاذبین (61 آل عمران )

بگو بیایید پسرانمان را و پسرانتان را و زنانمان را و زنانتان را و نفسمان را و نفستان را فرا بخوانیم ....
سپس مباهله کنیم ...

پیامبر حسین را در آغوش گرفت ( در حالی که او در سنی بود که می توانست راه برود )

 و دست حسن را در دست مبارکش گرفت ...

و علی و فاطمه پشت سرشان ...

آیا یادت هست که اسقف مسیحیان نجران با دیدن این چهره های پاک ، گفت :

 " وجوهی رو به ما می آیند که این وجوه اگر بخواهند کوه را از جا می کنند ... " ؟

نه !

هر طور شده باید حرمت این خانه را نگاه داشت .

اکنون فاطمه به نزد کسانی که در این خانه هستند می آید 

و از آنان می خواهد تا خانه را ترک کنند .

عمار ، مقداد ، سلمان ،ابوذر و همه ی کسانی که در این خانه هستند بیرون می روند .
(تاریخ یعقوبی ج 2 ص 126 )

نگاه کن !

بیرون از خانه گروهی از یاوران خلیفه ایستاده اند و همه ی یاران علی دستگیر می شوند .

 (الامامة السیاسة ج 1 ص 30 )

 اکنون عمر می خواهد وارد خانه شود و علی را به مسجد ببرد .

این فریاد بلند فاطمه است که همه جا طنین انداخته  :

" ای رسول خدا ، ببین که بعد از تو با ما چه می کنند "

( الاحتجاج ج1 ص 207 )

صدای فاطمه ، چنان مظلومانه است که خیلی ها را به گریه می اندازد .

 

نگاه کن ،

خیلی از مردمی که همراه عمر آمده بودند  بر می گردند ...

اکنون فاطمه از خانه بیرون می آید و به سوی ابوبکر می رود در حالی که برخی از زنان بنی هاشم را به همراهی خود دارد .

فاطمه به نزد ابوبکر می رود و به او می گوید :

"ای ابوبکر ، به خدا قسم اگر علی را رها نکنی نفرین خواهم نمود "

همه می فهمند که تا زمانی که علی ، فاطمه را دارد ، نمی شود کاری کرد ...

اکنون فاطمه به سوی خانه می آید .

 دیگر کسی در خانه ی فاطمه نیست و همه ی یاران علی به مسجد برده شده اند .

اصحاب با وفای پیامبر و یاران امروز علی ، مجبور به بیعت شده اند.

آنها را به زور به مسجد برده اند و ...



شب فرا می رسد .

هوا تاریک می شود .

علی ، همراه با فاطمه و حسن و حسین از خانه می آیند .

آیا تو می دانی این عزیزان خدا می خواهند به کجا بروند ؟

 آیا موافقی همراه آنان برویم ؟

نگاه کن !

  آن ها در ِ خانه ی یکی از انصار را می زنند .

صاحب خانه با خود می گوید که این وقت شب کیست که در ِ خانه را می زند ؟

  او سراسیمه بیرون می آید ، علی و فاطمه و حسن و حسین را می بیند .

 فاطمه با او سخن می گوید :

" آیا به یاد داری که تو در غدیر خم با علی بیعت کردی ، 

آیا به یاد داری که پدرم او را به عنوان جانشین و خلیفه ی خود معین نمود ؟ "

ـــ آری ، ای دختر رسول خدا .

ـــ پس چرا پیمان خود را شکستی ؟

ــــ اگر علی ، زودتر از ابوبکر خود را به سقیفه می رساند ما با او بیعت می کردیم .

ــــ آیا می خواستی علی ، پیکر پیامبر را به حال خود رها کند و به سقیفه بیاید ؟

او به فکر فرو می رود و از کار یکه کرده است اظهار پشیمانی می کند .
 

علی به او می گوید :

وعده ی من و تو ، فردا صبح ، کنار مسجد ، در حالی که موهای سر خود را تراشیده باشی .

او قبول می کند و قول می دهد که فردا ، صبح زود ، آن جا حاضر باشد .

اکنون ، علی ، فاطمه ، و حسن و حسین به سوی خانه ی دیگری می روند .

وهمه ی این سخن ها را با صاحب این خانه هم می گویند و او هم قول می دهد فردا ، صبح زود بیاید .

و خانه ی بعدی ...و باز هم خانه ی بعدی ...

علی به سلمان ، مقداد ، عمار و ابوذر هم خبر می دهد که فردا صبح در محل وعده حاضر شوند .

 امروز شنبه سوم ماه ربیع الاول .

من صبح زود از خواب بیدار می شوم و به محل وعده می روم .

علی زودتر از همه آمده است .

او منتظر کسانی است که قول داده اند او را یاری کنند  .

مقداد هم آمده .

او در این روزها گل ِ سر  سبد یاران مولا شده است .

عشق و ایمان او به راه علی از همه بیشتر است .

نگاه کن !

او شمیر خود را در دست گرفته است و به مولایش علی نگاه می کند .

 او منتظر است تا ببیند مولایش چه فرمانی می دهد .

آفرین بر تو ! تو کیستی و چرا ما تو را نمیشناسیم ؟

چگونه شد که گوی سبقت را از همه ربودی ؟ 

کاش فرصت می بود تا در باره ی مقانم تو بیشتر می نوشتم . و دوستانم را با تو بیشتر اشنا می کردم.

اما می دانم دوستانم از سخن من حدیث مفصل می خوانند .

در این لحظه تو یگانه ی دوران شدی و مایه ی ا فتخار علی . تو تنها کسی هستی که در قلب خود ، ذره ای شک به راه

علی نکردی . تو مقداد هستی که لحظه ی ناب افتخار را افریدی !

آنجا را نگاه کن !

کم کم سلمان و ابوذر و عمار هم از راه می رسند .

اما هر چه صبر می کنیم شخص دیگری نمی آید .

آنانی که دیشب به فاطمه قول داده اند کجا رفتند ؟

دیگر فایده ای ندارد .

آن ها نمی خواهند به قول خود وفا کنند .

 اما باید حجت را بر این مردم تمام کرد .

امشب هم علی ، همراه با فاطمه و حسن و حسین به در ِ خانه ی بزرگان شهر می رود .

آن ها بار دیگر قول می دهند که فردا صبح ، برای یاری جانشین پیامبر بیایند ، 

اما باز هم به قولشان وفا نمی کنند .

 آری ، این مردم از مرگ می ترسند ، 

آن ها می دانند که هر کس بخواهد با خلیفه در بیفتد جانش در خطر خواهد بود .

امروز ، مخالفت با خلیفه ، یعنی مخالفت با اسلام !

و هر کس مخالفتی کند ، مرگ در انتظارش خواهد بود .

در سومین شب ، 

علی ، فاطمه و حسن و حسین ، به در خانه ی انصار و مهاجرین می روند

 اما باز آنها بی وفایی می کنند ...

خبر به گوش خلیفه می رسد

  که علی ، شب ها ، به همراه همسرش ، به در خانه ی مهاجر و انصار می رود

و از آن ها می خواهد که با او بیعت نمایند و برای یاری حقیقت و پایمال نشدن آن قیام کنند .

این خبر ، خلیفه و هوادارانش را بسیار ناراحت می کند ، 

آنها تصمیم می گیرند تا هر چه سریعتر اقدامی انجام دهند ...

روز دوشنبه فرا می رسد ،

امروز روز هفتم است که پیامبر از دنیا رفته است .

دیگر صلاح "حکومت اسلام" نیست که علی بدون بیعت با خلیفه در این شهر باشد .

باید هر طوری شده او را مجبور به بیعت کرد .

عمر نزد ابوبکر می رود و از او اجازه می گیرد تا برای اجبار علی برای بیعت اقدام کند .

ابوبکر به او اجازه می دهد و خودش همراه با عمر ، با جمعیت زیادی به سوی خانه ی علی حر کت می کنند ...

آن ها می خواهند هر طور هست ، او را برای بیعت به مسجد بیاورند .
( کتاب سلیم بن قیس ص 142 )

جمعیت زیادی در کوچه جمع می شود و هیاهوی عجیبی به پا می شود ...

خلیفه با عده ای در کناری می ایستد .

عمر جلو می آید . در خانه را می کوبد و فریاد می زند :

ای علی در را باز کن و از خانه خارج شو و با خلیفه ی پیامبر بیعت کن .

به خدا قسم اگر این کار را نکنی ، تو را می کشم ،

و خانه ات را به آتش می کشم...

(الهدایة الکبری ص 406 و الاحتجاج و الامامة و الاسیاسه و .... )

چشمم به در مانده است، که حیران است...
و نگاهم به انتظار نشسته است، که در اشک غوطه ور است...
و من مانده ام تا که پدر را بیاورد، مادر... 

و چه سخت بود امروز، ناجوانمردانه...
و چه ناشکیبا بود آتش، داغ تر از همیشه...
و چه بد باز شد درب خانه، محکم تر از لگد...
چرا مادر بر نمی گردد، دیر تر از هیچ وقت...
که صدایش از منتهای حجاب بر پاست، غریبانه...
و زمزمه می کنم نفرین را، مظلومانه...

آنان که خدا و پیامبرش را بیازارند، خداوند آن ها را در دنیا و آخرت لعنشان نمود

و  عذابی خار کننده برایشان آماده کرد ...

(احزاب 57)

هیچ گاه فراموشم نمی شود ، فاطمیه...

سال جدید هم آمد . ولی نمی دانم چرا دلتنگی ، دست از سرم بر نمی دارد !؟

کوچه پس کوچه های دلم ، بهانه گیر شده اند !

حال و هوایم ، نفس گیر شده است !

مگر چه خبر شده که آسمان دل اینچنین مه آلود شده ؟!

نمی دانم ! انگار دوست داری دوباره  بیرق های مشکی را علم کنی

و حسینیه ی دلت را ، که همین چند وقت پیش ، خانه تکانی کرده ای ، سیاه پوش کنی ...!

انگار تو مانده ای و این معمای دلت که بی جواب مانده !

فکر می کنی ، سری به گلدان یاس که در کنج پنجره جا خوش کرده ، بزنی !

عطر یاس ... هر وقت گل ها را بو می کردی ، بی اختیار صلوات می فرستادی ، اما چرا حالا به ناگاه بر روی لب هایت نقش می بندد : السلام علیک یا فاطمه الزهرا ... بی اختیار !

خودت هم نمی دانی !

به سرعت ِ مجذور ثانیه ها ، ذهنت مرور می کند ، ماجرای کوچه ، در نیم سوخته و چادر خاک آلوده ... چادر خاک آلوده ... . سراسیمه به سراغ تقویم می روی ، صفحات را ورق می زنی و نگاهت به ماه "جمادی " می افتد ... یادت می افتد که فاطمیه است ! در می یابی که هنوز خود را برای فاطمیه آماده نکرده ای ! با خودت فکر می کنی ؛ نکند روزی که "منادی " ندا دهد  :ای دوستان فاطمه ! به گوشه های چادر بانوی جهانیان چنگ زنید ؛ تو شرمنده و سر به زیر باشی  ...

در آن هنگام عظیم همه ی خلایق آرزو می کنند ، ای کاش فاطمی بودند ...

نمی دانم کجای عالمی ،

پشت کدامین پلک ِ نا امیدی ،

که انبوه نگاه مردمان دنیا ...

در این غوغای وانفسا ،

در این گرداب ِ بی آرامش تکرار ...

تو را می جویند ،

از تصویر های سایه وار ِ

خفته بر دیوار ...

نمی دانم ...

قیامت اندوهت ، به آتش خواهد کشید دل‏ها را ...

هنوز ،

کاخ مأمون می‏ لرزد از هیبت حیدری ‏ات.

هنوز اقیانوس « علم لدنی » ات ،

جرعه جرعه فرو می‏ نشاند عطش جهل بشر را ...

تو را می‏ برند ؛ بر شانه ‏های فرشتگان ...

کجاست دستان تسلی ‏بخش ،

تا مرهم زخم‏ های «هادی»ات باشند ؟

بعد از تو چه کند «علی علیه السلام » در محاصره «معتصم» ها ؟

واژه ها بدجور خسته اند!

دیگر تبریک هم ، حتی

دل می سوزاند.

بیا!

بیا تا کنار رَود،

سایه ی بی رحم بدرنگی

که بر سر بندگیم افتاده است!

بیا نجاتم ده ،

از غربتی

که ذره ذره مرا می بلعد!

بیا ،

رنگ ببخش به پایان انتظار من!

راستی،

نکند رها شوم

از میانه ی راهی

که با جان و دل آمده ام؟!

نه ،

لغزش اگر باشد هم

باز ،

تو رفتن من را

نخواهی گذاشت! 

بیا...

جز تو دیگر

نمی شود هیچ کس و هیچ چیز را،

طلب کرد!

ابوالادیان‌ مى‌گوید : من‌ خدمت‌ حضرت‌ امام‌ حسن‌ عسکرى‌ (علیه السلام‌) مى‌کردم‌ .

نامه‌هاى‌آن‌ حضرت‌ را به‌ شهرها مى‌بردم‌ .

در مرض‌ موت‌ ِ ایشان ، روزى‌ من‌ را طلب‌ فرمودند و چند نامه‌اى‌ نوشتند‌ به‌ مدائن‌ ، تا آنها را برسانم‌ .

سپس‌ امام‌ فرمودند : پس‌ از پانزده‌ روز باز داخل‌ سامره‌ خواهى‌ شد و صداى‌ گریه‌ و شیون‌ از خانه‌ من‌ خواهى‌ شنید ، و در آن‌ موقع‌ مشغول‌ غسل‌ دادن‌ من‌ خواهند بود ...

ابوالادیان‌ به‌ امام‌ عرض‌ مى‌کند :

اى‌ سید من‌ ، هرگاه‌ این‌ واقعه‌ دردناک‌ روى‌ دهد ، امامت‌ با کیست‌ ؟

ایشان فرمودند : هر که‌ جواب‌ نامه‌ من‌ را از تو طلب‌ کند .

ابوالادیان‌ مى‌گوید : دوباره‌ پرسیدم‌ علامت‌ دیگرى‌ به‌ من‌ بفرمایید .

امام‌ فرمودند : هرکه‌ بر من‌ نماز گزارد .

ابوالادیان‌ مى‌گوید : باز هم‌ علامت‌ دیگرى‌ بگویید تا بدانم‌ .

امام‌ مى‌گویند : هر که‌ بگوید که‌ در همیان‌ ( کیسه ) چه‌ چیز است‌ او امام‌ شماست‌ .

ابوالادیان‌ مى‌گوید : مهابت‌ و شکوه‌ امام‌ باعث‌ شد که‌ نتوانم‌ چیز دیگرى‌ بپرسم‌ .

رفتم‌ و نامه‌ها را رساندم‌ و پس‌ از پانزده‌ روز برگشتم‌ . وقتى‌ به‌ در خانه‌ امام‌ رسیدم‌ صداى‌ شیون‌ و گریه‌ از خانه‌ امام‌ بلند بود . داخل‌ خانه‌ امام‌ ، جعفر کذاب‌ برادر امام‌ حسن‌ عسکرى‌ علیه السلام را دیدم‌ که‌ نشسته‌ ، و شیعیان‌ به‌ او تسلیت‌ مى‌دهند !و به‌ امامت‌ او تهنیت‌ مى‌گویند .

من‌ از این‌ بابت‌ بسیار تعجب‌ کردم‌ پیش‌ رفتم‌ و تعزیت‌ و تهنیت‌ گفتم‌ . اما او جوابى‌ نداد و هیچ‌ سؤالى‌ نکرد .

چون‌ بدن‌ مطهر امام‌ را کفن‌ کرده‌ و آماده‌ نماز گزاردن‌ بود ، خادمى‌ آمد و جعفر کذاب‌ را دعوت‌ کرد که‌ بر برادر خود نماز بخواند . چون‌ جعفر به‌ نمازایستاد ، طفلى‌ گندمگون‌ و پیچیده‌ موى‌ ، گشاده‌ دندانى‌ مانند پاره‌ ماه‌ بیرون‌ آمد و رداى‌ جعفر را کشید و گفت‌ :

اى‌ عمو پس‌ بایست‌ که‌ من‌ به‌ نماز سزاوارترم‌ .

رنگ‌ جعفر دگرگون‌ شد . عقب‌ ایستاد . سپس‌ آن‌ طفل‌ پیش‌ آمد و بر پدر نماز گزارد و آن‌ جناب‌ را در پهلوى‌ امام‌ على‌ النقى‌ علیه‌ السلام‌ دفن‌ کرد .

سپس‌ رو به‌ من‌ آورد و فرمود :

جواب‌ نامه‌ها را که‌ با تو است‌ تسلیم‌ کن‌ .

من‌ جواب‌ نامه‌ ها را به‌ آن‌ کودک‌ دادم‌ .

پس‌ از جعفر پرسیدند : این‌ کودک‌ که‌ بود ، جعفر گفت‌ : به‌ خدا قسم‌ من‌ او را نمى‌شناسم‌ و هرگز او را ندیده‌ام‌ .

در این‌ موقع‌ ، عده‌اى‌ از شیعیان‌ از شهر قم‌ رسیدند ، چون‌ از وفات‌ امام‌ (علیه السلام‌) با خبر شدند ، مردم‌ به‌ جعفر اشاره‌ کردند . چند تن‌ از آن‌ مردم‌ نزد جعفر رفتند و از او پرسیدند :

بگو که‌ نامه‌هایى‌ که‌ داریم‌ از چه‌ جماعتى‌ است‌ و مالها چه‌ مقدار است‌ ؟

جعفر گفت‌ : ببینید مردم‌ از من‌ علم‌ غیب‌ مى‌خواهند !

در آن‌ حال‌ خادمى‌ از جانب‌ حضرت‌ صاحب‌ الامر ظ‌اهر شد و از قول‌ امام‌ گفت‌ :

اى‌ مردم‌ قم‌ با شما نامه‌هایى‌ است‌ از فلان‌ و فلان‌ و همیانى‌ ( کیسه‌اى‌ ) که‌ در آن‌ هزار اشرفى‌ است‌ که‌ در آن‌ ده‌ اشرفى‌ است‌ با روکش‌ طلا .

شیعیانى‌ که‌ از قم‌ آمده‌ بودند گفتند : هر کس‌ تو را فرستاده‌ است‌ امام‌ زمان‌ است‌ این‌ نامه‌ها و همیان‌ را به‌ او تسلیم‌ کن‌ .

جعفر کذاب‌ نزد معتمد خلیفه‌ آمد و جریان‌ واقعه‌ را نقل‌ کرد . معتمد گفت‌ : بروید و در خانه‌ امام‌ حسن‌ عسکرى‌ (علیه السلام‌) جستجو کنید و کودک‌ را پیدا کنید .

رفتند و از کودک‌ اثرى‌ نیافتند . ناچار " صیقل‌ " کنیز حضرت‌ امام‌ عسکرى‌ (ع‌لیه السلام) را گرفتند و مدتها تحت‌ نظر داشتند به‌ تصور اینکه‌ او حامله‌ است‌ . ولى‌ هرچه‌ بیشتر جستند کمتر یافتند ...

خداوند آن‌ کودک‌ مبارک‌ قدم‌ را حفظ کرد و تا زمان‌ ما نیز در کنف‌ حمایت‌ حق‌ است‌ و به‌ ظ‌اهر از نظرها پنهان‌ مى‌باشد .

درود خداى‌ بزرگ‌ برایشان باد .

‌

زمستان های غیبت،

دلهای منتظران فرش راه شماست ...

 آب را گم کرده ایم

و تشنه کام به این سوی و آن سوی می دویم

و جز سراب نصیب نمی گیریم!

 پیامبر(صلوات الله علیه و آله فرمودند) :

"ای عمار! خداوند با من عهدفرمود که از نسل حسین (علیه السلام)،نه امام قرار دهد که نهمین آنها از دیده ها غایب گردد (و سپس ظهور کند) این همان سخن خداست که در قرآن فرمود:

( قل أرأيتم إن أصبح ماؤكم غورا فمن يأتيكم بماء معين = بگو اگر ببينيد كه آب از دسترس شما بیرون شود پس چه كسي براي شما آبي صاف و گوارا برساند؟!) ؛ او غيبتي طولاني دارد كه گروهي از اعتقاد به آنحضرت باز مي گردند وجمعي بر آن ثابت مي مانند ، چون آخر الزمان شود ظهور مي كند ودنيا را از عدل وداد پر مي كند و براي تأويل قرآن مي جنگد آنچنان كه من بر تنزيل آن جنگيدم ، او همنام من وشبيه ترين مردم به من است . اي عمار بزودي بعد از من فتنه بر پا خواهد شد ، هرگاه چنين شد از علي(علیه السلام) وگروه او پيروي كن ..."

بس است هرچه در این قرن ها و سالیان ،

به سراب ها دلخوش کردیم و نتیجه ای نگرفتیم...

چشمه ساران را بجوئیم ،

باران را تمنا کنیم ...!

خیز و ز رخصاره بر افکن نقاب

ای خجل از سایه ی تو آفتاب

خیز  که  آیین  تو  از  باد  رفت

سنت اجداد  تو  بر باد رفت...

به یاد اولین مظلوم روزگار

خجالت کشیدم بگویم :   " جان به قربانت ! "

وقتی دیدم ، بانوی دوسرا ، حضرت زهرا سلام الله علیها می گویند :

" علی جان ! تن و جانم فدایت ! "

سرم را پایین انداختم و نگفتم :   " در جان و قلب منی ! "

وقتی دیدم پیامبر و حبیب خدا - که درود خدا بر او و خاندانش باد - فرمودند :

" علی ، جان من است "

خواستم لااقل فریاد بزنم که :  " پدر جان ! من به تو افتخار می کنم !  "

اما زبانم بند آمد وقتی که جبرئیل با شگفتی فریاد زد :

"  وای !! علی جان ! چقدر بلند مرتبه ای ! ... خداوند به تو مباهات می کند !  "

خودت بگو !

حالا من با این قلب لبالب از عشق تو چه کنم ؟ ...

قلبم دارد از هم می پاشد ...

بیا قلبم را در دستان مهربانت بگیر و آرامم کن ...

نازنین من !

مهر و ماه من !

ای پدر ! ...

این روزها در و دیوار دلم، حال وهوای دیگری دارد؛

این روزها قلبم خاطرات تیره ای را مرور می کند؛

این روزها روحم به زندگی روزمره پوزخند می زند و جانم به افقی کبود خیره می شود. از خود می پرسم: چرا این گونه ای؟

چرا دیدن آن چه همیشه می دیدی، امروز برایت سراینده شعری تلخ است؟

مگر تاکنون دیوار و در ندیده بودی؟

مگر تا کنون زبانه های آتش را نگاه نکرده بودی؟

مگر تا کنون کمر خمیده ای مریض احوال را به عیادت نرفته بودی؟

مگر تا کنون بر سر کودکانی زار در غم مادر، دست نوازش نکشیده بودی؟

آیا اولین بار است که تشییع جنازه ای را می نگری؟

مگر اولین بار است که شکوه یک مرد را در عزای همسری عزیز، درهم شکسته می یابی؟

آیا اولین بار است که تسلی بخش زانوان لرزان شوهری غمگین می شوی؟

این همه بغض که راه را بر گلویت بسته، از کجاست؟

این همه اشک که دنیا را در نگاهت به تلاطم کشانده، از چیست؟

این همه ناله که صدایت را خشکانده، به چه خاطر است؟…

… قلب خسته ام نگاهی به آسمان کرد، چشمان بی رمقش را به من دوخت و گفت: می دانی این روزها افلاک در عزای خورشید سیاه پوش شده؟

می دانی فرشته های هفت آسمان در وداع سوزان مادری با فرزندانش، بی تاب شده و به خروش آمدند؟

می دانی دل مخفی زمین، بدنی پاک را از چنگال خفاشان بدسیرت، پوشیده داشته؟

می دانی تن رنجوری که تا آخرین توان در پی احقاق بزرگ ترین حق پایمال شده تاریخ دوید، اکنون در مکانی نامعلوم آرام یافته است؟

می دانی خانه ای نیم سوخته، شاهد بزم خموش کودکانی شده که با نگاه شان دل کباب پدر را آتش می زنند؟

می دانی پدری استوارومهربان، هزارپرسش ناگفته اطفالش رابه دست عطوفت خویش پاسخ می دهد؟

می دانی اکنون کاسه صبر شجاع ترین مرد خلقت به سرآمده و از جفای امت شکوه ها دارد؟

می دانی شـوهری، شب ها سر بر خاک می نهد و های های گــریه می کند؟

می دانی مردی که حالا تنهای تنها شده، نجوایی پرتمنا با باغبان نیلوفرش دارد؟

می دانی پدری سفر کرده، میزبان دختر رنج کشیده اش شده است؟

می دانی بنده ای بی نظیر، به لقای پروردگارش رسیده است؟

http://www.persiangig.com/pages/download/?dl=http://wistfull.persiangig.com/weblog/fatemeyh1431.wmv

امام صادق علیه السلام فرمودند :

" یعقوب می دانست که یوسف نمرده و زنده است

و خدای تعالی پس از یک دوره غیبت او را به زودی ظاهر می سازد و به فرزندانش می گفت :

من از جانب خداوند چیزی را می دانم که شما نمی دانید .

اما خاندان و خویشاوندانش به واسطه ی آنکه از یوسف یاد می کرد او را خرفت می شمردند ...تا آنکه بوی یوسف را استشمام کرد و گفت :

من بوی یوسف را می یابم .اگر مرا کم عقل و نادان ندانید ...

گفتند : به خدا سوگند که تو در بیراهه ی قدیم خود هستی ...

و چون بشیر آمد که همان پسرش، یهودا بود و پیراهن یوسف را به رویش انداخت یعقوب که سال ها در فراق یوسف گریسته بود ، دو مرتبه بینا گردید ، گفت :

آیا به شما نگفتم که من از جانب خدا چیزی را می دانم که شما نمی دانید ؟

«السلام ُ علی ربیــــــــــــــــــــــــــــع ِ الانعام »

.

.

.

سال ها گذشته از فراق یوسف زهرا سلام الله علیها و او همچنان در پرده ی غیبت به سر می برد ...

چه زیباست انتظار و چشم در راه بهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار ماندن ...

انتظار در انتظار ، یعنی : سر بر زانوی غم نهادن و سوختن در فراق محبوبی که آرام جان است ...

.

.

.

آیا به سوی تو راهی هست ای پسر پیامبر ؟

آیا روز جدایی ما به وعده ی دیدار تو پیوست می شود ؟

کی می شود که صبح و شام را با تو به سر بریم و دیده روشن کنیم ؟

ای کاش می دانستم در کجا منزل گرفته ای ...

و کدام زمین و خاک تو را برگرفته ...

کی می شود که سیراب گردیم از آب وصال تو که تشنگی ما به درازا کشید ...

میان غربت این کوچه های تو در تو

دلم گرفته به یاد تو ای گل شب بو

                                                میان این همه آینه های سرد و سیاه

                                                چراغ چشم تو از دور می زند سو سو ...

                                                                                         مخواه پنجره ام را اسیر پرده ی اشک

                                                                                         مخواه با غم غربت دلم بگیرد خو ...

مولای من

از فراقت هرچه بگویم کم است

ولی دل می خواهد باز با معشوق

حرف بزند

و به او بگوید

که چقدر دوستش دارد

این حرف ها

سخن دل آنهایی است که تو را دوست دارند 

آقا جان

دلم تنگ است

آسمان وجودم از دوری تو تعبیر حباب است

قطره ی اشک هایم به خون امیخته 

های نفس هایم به غم آمیخته

بغض در گلویم از هجران تو مانده

دست هایم سست

                   پاهایم لرزان

                                 لبانم سپید

                                              قلبم در اظطراب

                                                             دلم در ماتم دوری سیاه

                                                                                       چقدر از دوریت غمگینم

نازنین یار دیرینه ی تک سوار قلبم

بیا و دستانم را بگیر

و تسلای دل غم زده ام باش

که از دوری تو شب و روزم هر دو سیاه است

                                                                             حتی ابی دریا

یا صاحب الزمان

درد فراق وجودم را افسرده کرده

با این حال چنین فراقی را دوست دارم

چون به خاطر توست

اشک هایم را می خواهم

چون به خاطر تو روی گونه هایم می لغزند

تپش قلبم را چون بخاطر تو می زند دوست دارم

دلم که به خاطر تو می گیرد

نبضم را که بخاطر تو می زند

وجودم که بخاطر تو غم دوری را تحمل می کند

دوستت دارم ...

آرام جانم

زمانی سر بر سجاده می نهم

که تو در قلبم باشی

موقعی آرام می گیرم که تو ظهور کنی

لحظه هایی شاد میگردم

که تو در اوج خوشحالی پرواز نمایی

مولایم

زمانی لبخند می زنم که شادی را در چشمان تو ببینم

تنها ارزویم این است

که آخرین لحظه ی عمرم

یا حلاوت وصال را چشیده باشم

یا در انتظار تو چشمانم را بر هم نهم ...

و به واسطه ی تو به دیدار معبودم بشتابم ...

مهربانم

با تمام احساسم می گویم

با قسم می گویم

با تمام وجودم می گویم

دوستت دارم

دوستت دارم

دوستت دارم ...

به طور تصادفی در یکی از کتابخانه های اینترنت این مقاله به چشمم خورد که بسیار جالب است.

از شما دعوت می کنم آن را به دقت و با وسواس مطالعه نمایید. خلاصه آن این است :

که در یک کتاب تاریخی قرون وسطی در بریتانیا، نوشته شده است که در سال 685 باران خون بارید و این دقیقا سال شهادت امام حسین علیه السلام است.

بسم الله الرحمن الرحیم

(In the Name of God, The Beneficent, The Merciful)

تاریخ آنگلوساکسون و واقعه کربلا

The Anglo Saxon Chronicle and The Tragedy of Karbala

معرفی کتاب «تاریخ آنگلوساکسون» برگرفته از دایره المعارف بریتانیکا:

«کتاب تاریخ آنگلوساکسون یکی از مهمترین اسناد تاریخی است که از دوران قرون وسطی به جای مانده است. این کتاب ابتدا به فرمان پادشاه آلفرد کبیر در حدود سال 890 میلادی گردآوری شد، و تا اواسط قرن دوازدهم میلادی توسط نویسندگان و مورخین مختلف، وقایع سالهای بعد به آن افزوده شد. ما فکر می کنیم که این کتاب به عنوان کاملترین سند تاریخ بریتانیا از آغاز آن تا دوره حکمفرمایی پادشاه استفن در سال 1154 میلادی باشد. اگرچه این کتاب ممکن است تاریخ فراگیر و بی نقصی نباشد ولی این مساله از ارزش بی بدیل آن در به دست آوردن تصویری روشنتر از تاریخ هزار سال پیش بریتانیا نمی کاهد».

قهرمان کربلا، حضرت زینب کبری (س) پس از شهادت برادر بزرگوارش، حضرت سیدالشهداء (ع)، در کوفه خطابه ای شورانگیز به این شرح ایراد فرمود:

«ای مردم کوفه، ای فریبکاران، خیانت پیشه گان و گنهکاران، آیا اکنون گریه می کنید؟ خداوند هیچگاه اشکهایتان را نکاهد و قلبهایتان همواره با غم و اندوه همراه باشد. پیمانهای سست شما هیچ اثری از صداقت و راستی ندارد... . با به شهادت رساندن امامتان، کرداری رسوا کننده، ننگ آور و دهشتناک برای شما به ثبت رسید.  آیا با وجود بارش بارانهای خونین از آسمان باز هم تردیدی در شما وجود دارد . به خاطر داشته باشید، عذاب آخرت بسیار دردناکتر و ناگوارتر است».

در شکل مقابل، تصویر روی جلد و صفحه اسکن شده از کتاب تاریخ آنگلوساکسون آورده شده است. 

"685. In this year in Britain it rained blood, and milk and butter were turned into blood.

 

 «685، در این سال در بریتانیا باران خون بارید، و شیر و لبنیات به خون تبدیل شد».

 

 

 

 

لازم است در اینجا به این نکته مهم اشاره کرد که سال 685 میلادی مصادف با تاریخ سخنرانی زینب کبری (س) در کوفه است. ثبت و گزارش یک واقعه مهم تاریخی (یعنی بارش باران خون از آسمان) از یک منبع تاریخی معتبر و مستقل آن هم در سرزمینی دوردست (بریتانیا و انگلستان) بیانگر چند نکته مهم است: 

1) اهمیت واقعه،

 2) فراگیر و گیتی گستر بودن آن،

 3) تاییدی دیگر بر صحت آن.

 بارش خون از آسمان پس از شهادت سیدالشهداء (ع)، واقعیتی است که در کتابهای تاریخی مسلمانان (اعم از شیعه و سنی) مکرراً گزارش شده است:

«پس از شهادت حسین بن علی (ع)، از آسمان باران خون بارید، به گونه ای چاه ها و دَلوها پر از خون شد».

به طور مثال می توان به کتابهای مهم مسلمانان سنی مانند ذخائر العقبی، صص 144، 145، الصوائق المحرقه، صص 116، 192، تذکره الخواص، ص 284 و تفسیر ابن کثیر، ج 9، ص 162 اشاره کرد. 

لینک مقاله اصلی که به انگلیسی است و توسط دو نفر به نام Hj Hala and Hj Zaynab El-Fatah   نوشته شده است:

http://www.victorynewsmagazine.com/AngloSaxonChroniclesLadyZaynabbintAliA.htm

1-     http://www.britannia.com/history/docs/asintro2.html

2-     http://www.victorynewsmagazine.com/AngloSaxonChroniclesLadyZaynabbintAliA.htm

مولای غریبم!

نیامده ای اما

نیک می دانی که کمی آن سو تر از سرزمین من،

مسکینان حتی

نان خشکیده ای ندارند تا در آب فرو ببرند،

نیامده ای اما خوب می دانی،

کمی آنسوتر از سرزمین من

چه کودکان معصومی که از گرسنگی پرپر شدند.

نیامده ای

اما می دانی

گروهی افراطی،

متوسل شدن به تو و اجداد پاکت را

شرک اکبر دانسته  

و حکم به قتل ما داده اند.

نیامده ای اما می دانی

این دار فانی برای خیلی ها چقدر باقی شده

و آخرتی را که نیامده به تمسخر می گیرند.

نیامده ای اما می دانی

موعودهای دروغین و بی معجزه هر روز تعدادشان افزونتر می شود.

نیامده ای

اما می دانی که در

گوشه گوشۀ دنیا

عدالت

گمشدۀ مردمان شده،

که نشانی از آن نمی یابند.

نیامده ای اما می دانی که در سرزمین من

بر درختهای دروغین و مسجدهای ضرارگونه

دخیل می بندند و حاجت می خواهند.

نیامده ای اما می دانی

کلید گمشدۀ کعبه را به حراج گذاشته اند

و نمی دانند کلید کعبه تویی

و مردم تو را گم کرده اند!

تو غمین مباش

که آنها حاجت از درخت می خواهند

ولی حاجت من حاجت اصلی همۀ آنهاست

و تنها از خدای تو طالب آن هستم؛

                                                و آن چیزی نیست جز طلب

                                                                              تعجیل در ظهور آخرین منجی

                اين دل صاف، كم كمك شده‏ است سطحى ازترك                   آه  !  شكسته ‏تر مخواه  آينه ی  شكسته  را

روزگاری چشم هایم خیس ِ خیس بود

                          بارانی، لطیف تر از ابریشم و زلال تر از بهار...

                                                                            آقا جان...

چندسال است که دیگر چشم هایم برای شما نباریده!

                          چند سال است که به حال خود می گریم نه بر غربتتِ شما

                                                   دلم تنگ است برای قطره اشکی که از سوز فراقت می چکد...

آقای مهربانم می بینی

در دوران پر هیاهوی غیبتت سال هاست

                که رشته ی پیوند و تمسکم به شما  سست شده                                              

                                       مدت هاست که از سایه سار امن شما گریخته ام

مدت هاست که دیگر نقش محبتت در قلبم کم رنگ شده

                                                احساس حضورت را از دست داده ام

                                                               و عهد و پیمان دیرین را از یاد برده ام

دلم تنگ است ...

برای روز هایی که منتظر بودم تا شما بیایی و خالی سفره هایمان را پر از شقایق کنی .

برای روزهایی که ملالی نبود جز غم نیامدن ِ شما ...

روز هایی که نبودنتان عادت نبود...

کاش به خود می آمدم و باز می گشتم...

راستی ؛

_اگر گذرت به این حوالی افتاد ، یک نیم نگاه روشن بینداز و بگدار دوباره سبز شوم..._

چه زیباست آمدن بهار و حال و هوای تازه شدن .

ای تمام امواج قدرتمند عشق در تو متراکم

ای آفتاب بی کرانه ی مهر از چشمانت تابان

شرمندگی کسی را بپذیز که

 نه سزاوار مهر توست و نه تاب آن دارد که از جمال دلگشایت دست بشوید

 شرمندگی کسی که 

 در تلألو ِ  راز آلودِ  مهرِ اسرار آمیزت مسحور چشمهای توست 

و شگفت تر اینکه

در عین حال در تاریکی بی پایان نفس ظلمانی خویش اسیر ...

شرمندگی کسی که 

در گیرایی بی پایان پر از افسانه و محبت تو بارها خود را گم کرده است

 و

باز به فرو دست های تیره ی گناه بازگشته است...

مولای من

 امیدوارم که این بار در عطوفت پر از باران و رنگین کمان مهر تو خود را تطهیر کنم

امیدوارم که این بار تا  ابد سوگند آسمانی مهر در آستان قلیم پر طنین باشد

امیدوارم که این بار سزاوار رازی که محبت تو نام دارد باشم

امیدوارم که اینبار خاک استان تو را ببوسم

                                       و برای همیشه در رکاب نورانیت ای زیبا ترین محبوب بمانم .

(1)

کسی نیامد جز تنی چند.....

بر سرقرار حاضر شد با سری تراشیده ، آماده رزم .
دستش به شمشیرش بود و منتظر برای جنگ.
برای باز پس گیری چیزی که خداوند آن را در محلش قرار داده بود و دیگران آن را ربوده بودند.
نگاهش به علی علیه السلام بود .
انگار که چشمان مولا می گفت میدانم که کسی جز همین پنج شش نفر نخواهد آمد

اما، 

آیندگان نخواهند گفت که علی با خلفا به صلح نشست.

خوب می دانست اگر پیمان رسول خدا صلی الله علیه و آله نبود

او با همین تعداد هم به جنگ برمی خاست.

همه این افکار از ذهنش خطور می کرد که سلمان هم از راه رسید.
تعداد آنان برای جنگ کم بود .

آنها که شب پیش قرار به یاری او بسته بودند نیامدند که نیامدند...

                                                                     روزگارشان را به حضور می گذرانند.

مولای من ؛ انگار روز عید هم نباید چشمان نازنینت اشک نبارد...آقا جانم !

اگر گاهی فراموشت میکنم...

اگرگاهی دست شیطان را در دستانم میفشارم ...

اگرگاهی سیاهی احاطه ام میکند...

اگر آنقدر بد میشوم ، که نگاه کردن به خودم ، مرا بی اندازه می آزارد ...

اگر گاهی آنقدر غافلم ، که دیدن نور تو سخت می شود...

                                                                                باز هم محتاج تو ام؛

نگذار ماندنم ، در میان آن همه سیاهی طولانی شود  ...

منم و سیاهی ها و... و سرتا پا نیازم به نور تو !

از میان این همه سیاهی دستانم دنبال نور تو میگردد ...

فقط ر هایم نکن!                                                                                                                              

                                                                                                                                همین

 از تو درمان نمی خواهم ، که درد تنهایی ، تنها سرمایه ی من در این آشفته بازار دنیاست !

تنها اجابتی که انتظار آن را می کشم جماعت ناله هاست ....

تنها آرزویی که منت پذیر آنم ، خاموشی هر صدایی   جز اذان یا مهدی است ... 

جمعه : امروز نوبت توست ، و ما در همه ی احوال ، با گردنی بر افراشته و سر افراز ،ایستادیم . در حد وسع ودر راستای اطاعت حق ،به عمل صالح و به اصلاح خویش و دیگران پرداختیم ؛ اما باز ندا دردادیم که :

صاحب خانه به سر و سامان دادن خانه سزاوار تر است ؛

سعادت جهانیان را تنها سعادت شناسان به آنان هدیه خواهند کرد ؛

خرمن این هستی آشفته را تنها مرد کهن آن خواهد کوفت ؛

کد خدای عالم همان کس است که خدای هستی به او ناخدایی بخشیده است ؛

ما ... شنبه تا جمعه .... در رنج بی بهره ماندن از حضور آشکار امام علیه السلام شکیبایی ورزیدیم ، به او نازیدیم و نام و یادش را بلند داشتیم ...

و امروز بی هیچ شرط و نشانه ای ، آمدنش را انتظار می کشیم ...